یادکد

مرحومه ليلا حيدري فرزند مرحوم غلامحسين و رقيه زاده ١٣٥٦/٥/١٦ 
ان مرحومه در طول عمر با برکتش همواره در امور خیر فعالیت می نموده و همه زندگی خود را وقف خدمت به محرومان و مردم می نمود ایشان بعنوان مدیر کاروان های زیارتی عتبات عالیات و مشهد مقدس با اندک درامد و دارایی خود و کمکی که از ناحیه خیرین دریافت می نمود مردمی که بعضا از لحاظ مالی در مضیقه بودند را با کمترین هزینه رهسپار زیارت عتبات و مشهد مقدس می نمود و در کمک به حل مشکلات مدارس تجهیز مکانهای تحصیلی و حمایت از  دانش اموزان محروم و مستضعف در تامین البسه ، کیف و کتاب و نوشت افزار تلاش های فراوان نمود از طرفی با وساطت و میانجیگری در حل مشکلات خانوادگی مردم و جلوگیری از طلاق و جدایی افراد و استفاده از ظرفیت خانوادگی خود سنگ تمام می گذاشت و این کارها را فقط در راه رضای خداوند انجام می داد ضمن اینکه با دسترسی که به افراد و موسسات خیریه داشت در کمک به حل مشکلات مالی افراد مریض الاحوال کوتاهی نمی نمود و حتی اندک درامد مستمری که از تامین اجتماعی دریافت می نمود خرج حل این نوع مشکلات می نموده علی رغم اینکه در پاره ای اوقات دستش از لحاظ مالی خالی بود ولی نفسش از لطف خداوند و ائمه اطهار ( ع) غنی بود. 
مرحومه در یکی سفرهای عتبات عالیات در شهر نجف درحالیکه یکی از زوار امام علی ( ع) از پله برقی سقوط می نماید فداکاری می نماید و مانع سقوط و مرگ ان زائر می شود ولی خودش در اثر این فداکاری به شدت مجروح و مصدوم می شود تا جاییکه برای مدتها به کما می رود و به لطف خداوند رحمان و رحیم و  توسل به ائمه اطهار به طور معجزه اسایی از مرگ حتمی نجات می یابد و بعد از ان حادثه از ناحیه کمر به شدت مصدوم می شود و علی رغم این شدت از صدمات بازهم از خدمت به ائمه خصوصا اعزام گروه‌های ضعیف و مستضعف به اماکن مقدسه عتبات عالیات و مشهد مقدس کوتاهی نمی نماید 
ان مرحومه با وجود تحمل درد و رنجهای فراوان ناچار به عمل جراحی دیسک کمر در یکی بیمارستان‌های شیراز می شود که با وجود عمل جراحی موفق وی و در حال ترخیص با توجه به اینکه اعلام نموده بود شب عمل  حضرت فاطمه زهرا در خواب به وي اعلام مي نمايد که اماده باشد كه فردا رهسپار كربلائي و مرحوم محمد برادرت هم در كربلا همراه شماست و دقیقا روز ترخیص از بیمارستان در راحت ترین حالت ممکن جان به جان آفرین تسلیم می نماید و به رهسپار ابدی کربلا نزد فاطمه زهرا و زینب کبری سلام الله علیها و فرزندان شهیدش امام حسین و ابوالفضل عباس ( ع) می شود 
خداونددر آیه ود  آیه ۹۶ سوره مریم فرموده : (ان الذین آمنوا و عملوا الصالحات سیجعل لهم الرحمن ودا)؛ «کسانی که ایمان آورده و عمل صالح انجام داده‌اند خداوند رحمن محبت آنها را در دلها می‌افکند».
همچنین خداوند بزرگ در قرآن کریم می فرماید «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ» [سوره بقره، آیه ۱۹۵] خداوند متعال کسانی را که کار خیر و نیک انجام می‌دهند دوست مى‌دارد

نبی مکرم اسلام(ص) فرموده است: مردم به منزله عیال خداوند مى‌‏باشند، دوست داشتنى‏‌ترینِ خلق پیش خدا کسى است که به مردم نفع برساند یا خانواده‏‌اى را خوشحال کند یا با برادر مسلمانش به‌خاطر برآوردن حاجتش راه برود، این عمل از اعتکاف دو ماه در مسجدالحرام بهتر است.

امام علی‏ علیه السلام : طوبی لِمَن أحسَن إلَی الِعبادِ و تَزَوَّدَ لِلمَعادِ
خوشا به حال آن که به بندگان خدا نیکی کند و برای آخرت خود زاد و توشه برگیرد.

امام حسین ( ع) :
«مَنْ ارادَ اللَّهَ تَبارَک وَ تَعالی بِالصَّنیعَةِ الی اخیهِ کافاهُ بِها فی وَقْتِ حاجَتِهِ وَ صَرَفَ عَنْهُ مِنْ بَلاءِ الدُّنْیا ما هُوَ اکثَرُ مِنْهُ وَ مَنْ نَفَّسَ کرْبَةَ مُؤْمِنٍ فَرَّجَ اللَّهُ عَنْهُ کرَبَ الدُّنْیا وَ الْاخِرَةِ وَ مَنْ احْسَنَ احْسَنَ اللَّهُ الَیهِ وَ اللَّهُ یحِبُّ الْمُحْسِنینَ»
هرکس برای رضای خدا به برادر دینی اش خدمت کند، خداوند در هنگام نیازش او را عوض خواهد داد و از گرفتاری های دنیا بیشتر از خدمت وی از او رفع خواهد کرد و هرکس غمی را از دل مؤمنی بزداید، خداوند غصه های دنیا و آخرتش را بر طرف می‌کند و هرکس نیکی کند، خداوند به او نیکی می‌کند و خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد.
كشف الغمه، ج۲، ص۲۹
بحار الأنوار ، ج ۷۵، ص۱۲۱
از امام صادق (ع) نقل شده است که می‌فرمایند:
«هر کس که خداوند خیر او را بخواهد، محبت امام حسین (ع) و زیارت او را در قلبش می‌اندازد..»
امام صادق (ع) در روایتی دیگر می‌فرمایند:
«هر کس که می‌خواهد در جوار پیامبرش (ص) و در جوار امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س) قرار گیرد، زیارت امام حسین (ع) را رها نکند.»

سرم خاک کف پای حسین است
دلم مجنون صحرای حسین است
بود پرونده ام چون برگ گل پاک
در این پرونده امضای حسین است
بهشت ارزانی خوبان عالم
بهشت من تماشای حسین است
به وقت مرگ چشمم را نبندید
که چشم من به سیمای حسین است
تمام هستیم باشد دل من
که لبریز از تولاّی حسین است
در این عالم تمنّایی ندارم
تمنّایم تمنّای حسین است
چراغ از بهر قبر من نیارید
چراغم روی زیبای حسین است
خوش آن صورت که در فردای محشر
بر آن نقش کف پای حسین است
از آن با گریه دائم خو گرفتم
که اشکَم دُرّ تجلاّی حسین است
دلی جای خدا باشد که آن دل
پر از نور تجلاّی حسین است
نترسانیدم از روز قیامت
قیامت قدّ و بالای حسین است